Donderdag 4 augustus door Walter

Eigenlijk wilden we vanochtend uitslapen en een goede nacht maken als voorbereiding op de terugreis. Maar dat lukte niet helemaal; Lotte en Janne werden midden in de nacht gewekt omdat er zeep gebracht werd en wij werden ‘s-ochtends verschillende keren gebeld om te komen ontbijten. Toen we uiteindelijk rond 9:30 uur naar het ontbijt gingen bleek dat er zo slecht uit te zien dat we besloten niet in het hotel te ontbijten maar iets in de buurt te zoeken. 

Dat lukte niet echt, maar wel konden we pinnen. Terug in het hotel hebben ee nog rustig aan gedaan tot de neef van Sushil ons kwam halen kort voor twaalf uur. Hij bracht ons naar Oud Dehli waar we brunchte bij de McDonalds. Daarna zijn we gaan winkelen. Met een beetje moeite vonden ee de Adidas Outlet waar we vier jaar geleden goed konden slagen. Nu kocht alleen Janne er een t-shirt. We namen nog een ijsje bij de McDonalds en gingen vervolgens op souvenierjacht. Maar dat lukte niet echt in de smalle straatjes vol met elektronica ‘winkels’. En omdat hietvoor heet was belde we de chauffeur om ons op te halen. 

Onderweg naar het hotel stopten we nog even bij een koel restaurant waar we wat dronken en kaarten. Buiten speelde een man met twee cobra’s. 

Terug in het hotel hebben we één voor één gedouched en onze spullen ingepakt. Om 18:45 uur reden we met de neef naar Sushil thuis. Door de drukte onderweg kwamen we pas 2 uur later aan. 

Het was er erg gezellig. We zagen zijn vrouw, kinderen, moeder, twee broers en een neefje en twee nichtjes. De kinderen spraken onderling honderd uit. Ieder sprak voldoende Engels om dat goed mogelijk te maken. Ook kregen we weer een fantastische maaltijd, bier en wijn aangeboden. Rond 23:00 uur namen we afscheid van de familie en werden we door Sushil en zijn broer naar het vliegveld gebracht. Hier namen we ook afscheid van Sushil. 

Tot 5:40 uur hebben we op het vliegveld ‘gehangen’. Toen konden we aan boord gaan. De vlucht naar Instanbul verliep voorspoedig. We hebben allemaal wat kunnen slapen en we landen volgens planning. We hebben kort wat rondgelopen op de luchthaven en hebben toen ergens wat te eten besteld. We moesten tot 14:15 uur wachten voordat we konden boarden voor de vlucht naar Amsterdam. 

Woensdag 3 augustus 2016 door Marita

Het was vanmorgen weer ontzettend vroeg. Om 5.30 uur liep de wekker af want we wilden om 06.00 uur bij de Taj Mahal zijn. Het viel niet mee maar gelukkig was ons hotel zo dicht bij dat we te voet konden. Onderweg werden we natuurlijk benaderd door diverse riksja rijders, maar we probeerden ze vriendelijk duidelijk te maken dat we ondanks dit vroege tijdstip toch te voorkeur gaven aan lopen. Het laatste stuk voor de ingang zat, net als de vorige keer, vol met apen. 

We waren mooi op tijd bij het imposante bouwwerk. Helaas stond hij deze keer een stukje in de stijgers, maar de pracht was er niet minder om. We hebben weer mooie foto’s kunnen nemen, net als vorige keer. De spiegeling van de Taj Mahal in het water. We hebben het bouwwerk van binnen en van buiten bekekeken.

Terug in het hotel hebben we eerst ontbeten. We kregen, voor de verandering weer toast met ei. Dit kunnen we ondertussen niet meer zien. Maar ja, een andere keuze is er niet. Walter betaalde de extra drankjes en tot ieders verbazing kregen we geen wisselgeld terug. Een Indiaas truckje om zo een fooi te krijgen. Niet dus…. Walter vroeg keurig het wisselgeld terug en omdat ze hier niet echt vriendelijk waren hebben we ze ook geen fooi gegeven….. Oeps, geen vrienden gemaakt. 

Terug in het hotelkamer hebben we snel een douche gepakt. Het was ondertussen al weer zo warm geworden dat we ons al helemaal plakkerig voelden. Bepakt met alle tassen hebben we even op Sushil moeten wachten. Hij vond namelijk de auto te vies geworden en heeft deze eerst nog even snel gewassen. Snel zijn we ingestapt en over de nieuwe tolweg richting Delhi gereden. Onderweg hebben we weer diverse beesten gezien. Zonder blikken of blozen zet Sushil de auto op de snelweg in zijn achteruit zodat we ze beter konden zien. Wat een wereld hier….. Met scooters, paard en kar over de snelweg. En dan niet te vergeten de mensen, die oversteken om het gras wat de rijbanen scheidt te snijden met een handzeis voor het vee.

Net voor Delhi kwamen we weer in een aardige verkeerschaos terecht. Wat een wereldstad met ongeveer 22 miljoen inwoners!!! En hier zie je ook duidelijk de twee werelden. Van volwassenen tot kleine baby’s die bedelend op straat leven tot rijke Indiërs die voor de grootte van de straatjes in veel te grote auto’s rijden.

We hebben onze tassen in het hotelletje gezet en zijn toen met Sushil naar een restaurant gereden, safari club. Hier hebben we ook kennis gemaakt met een neef van Sushil, die samen met hem werkt. Gezamenlijk hebben we genoten van een heerlijke maaltijd. Na het eten hebben we tijdelijk afscheid genomen van Sushil. Hij ging naar zijn gezin en zijn neef heeft ons naar een grote shopping mall gebracht, Central Citywalk. We hebben hier wat kleinigheidjes gekocht, waaronder een cap en nagellakjes voor de kinderen van Sushil. En als afsluiting van de dag hebben we genoten van een heerlijke cappuccino, ijsfrappe en warme chocolademelk van de Starbucks en een pizza van de pizzahut. 

Dinsdag 2 augustus door Janne

Vandaag hadden we afgesproken om om half acht aan het ontbijt te zitten. We aten eigenlijk weer hetzelfde als alle andere dagen: toast met ei. Rond acht uur lagen alle spullen in de auto en waren we klaar voor vertrek. We gaan vandaag naar Delhi of Agra, dat weten we nog niet. Agra is drie uur langer rijden maar als het erg druk is op de weg halen we dat niet. We namen afscheid van de man waar we bij hebben geslapen en zijn onze reis begonnen. 

Het verliep allemaal heel snel. Onderweg zijn we nog een aantal sarus crane tegekomen. Dit zijn een soort kraanvogels die wel 1,80 ,eter kunnen worden. Ook kwamen we nog nilgai tegen. Dit is wild voorkomend rund. Rond het middaguur had Sushil opeens een verrassing voor ons. Langs de weg zat een McDonalds. De eerste van de vakantie! We hebben hier lekker een hamburger gegeten en natuurlijk een ijsje. Ook besloten we door te rijden naar Agra omdat we dat makkelijk zouden halen met de tijd. 

We vervolgden onze weg over een nieuwe snelweg bij Delhi. Het was eindelijk wat rustiger op de weg en dus konden we lekker een beetje doorrijden. We moesten wel Delhi door en daar was het heel erg druk. Maar dat mocht de pret niet drukken. We reden door en rond half zes reden we Agra binnen. Mama, papa en ik herkende de weg al snel. Sushil bracht ons naar de plek waar hij ons vierjaar geleden ook had gebracht. Een plek achter de Taj Mahal waar je helemaal alleen bent. Helaas was dat laatste niet meer. Het was een plek vol met touristen geworden. Wel even raar om te zien. Maar Lotte had al een mooie eerste kennismaking gehad met het prachtige bouwwerk. 

We zijn terug gegaan naar de auto en naar het hotel gereden. Dit was ook vlak bij de ingang van de Taj Mahal. We hebben onze spullen op de kamer neergelegd en zijn weer terug gegaan naar Sushil. Hij heeft ons afgezet bij een heel mooi restaurant. We dachten eerst dat we een kleinigheidje zouden nemen als voorgerecht en dan nog een hoofdgerecht. Maar nadat we de voorgerechten zagen bedachten we ons toch maar en hebben we het bij het voorgerecht gehouden. Ondertussen was Sushil alweer gezellig bij ons komen zitten. We hadden het heel gezellig en toen we nog even op de menukaart keken zagen we dat ze brownies als toetje hadden. Jaja, brownies! Die konden we niet laten liggen en dus namen papa en ik er eentje. 

Na het eten zijn we samen met Sushil terug gegaan naar het hotel. We wilde de volgende dag naar de Tah Mahal gaan kijken en dus moesten we heel vroeg op. Lekker optijd kropen we dus lekker ons bedje in… 

Maandag 1 augustus door Lotte

Na een heerlijke nacht te hebben geslapen in een echt bed besloten we om wat later te ontbijten. Om half 10 zaten we allemaal fris en fruitig aan de ontbijttafel. Het eerste wat iedereen gisteren gedaan hebben toen we aankwamen was douchen. We stonken namelijk allemaal heel erg na 5 dagen niet gedoucht te hebben. Gisteravond hadden we het erover dat we graag een rustig dagje wilden. In het hotel/huis waar we sliepen hing een prijslijst voor verschillende massages en allemaal kozen we voor de full body massage. Janne en ik keken een stukje mee bij Marita, zodat we een idee hadden wat ons te wachten stond. In totaal waren er twee vrouwen gekomen. Ik ben zelf door ze alle twee gemasseerd, omdat ik als laatste aan de beurt was. De massage was heerlijk en werd afgesloten met een maskertje voor het gezicht. Na de massage moest je 30 minuten ontspannen en daarna mocht je lekker onder de douche springen. De douche daarna was heerlijk en we waren allemaal helemaal relaxt en ontspannen.

Terwijl ik onder de douche stond kwam Janne vertellen dat er middag eten was gemaakt. Ik douchte verder, en kwam zo snel als ik kon naar beneden. Ons middageten bestond uit noodles en soep. Zelf smaakte me het niet echt, de rest had wel heerlijk gegeten. We besloten na het eten om het centrum van Risikesh in te lopen. Speciaal voor Judith, de brownie index is weer met één brownie verhoogd! We liepen rond in het centrum en aten daarna een brownie bij de honeyhut. De brownie was heerlijk! In de honeyhut kwamen we meerdere reizigers tegen. Zo spraken we met een jongen uit Chili en twee vrouwen, een kwam uit Amerika en de andere uit Engeland. Na een tijdje besloten we terug te lopen. Alleen wilden we wel graag even langs een ATM. Jammer genoeg deed niet iedere ATM het en hebben we uiteindelijk er een gevonden waar we konden pinnen, maar daar kwam wel commissie geld bij.

Na te hebben gepind liepen we terug naar ons hotel/huis. Walter ging samen met de jongen die in het hotel/huis werkte tikka masala maken. Ik heb ondertussen even gebeld met Milan. Het avondeten wat Walter en de jongen hadden gemaakt smaakte heerlijk. Ik had alleen geen behoefte meer in dal (dit at ik bijna iedere avond). Na het eten belde ik nog even met mama en vertelde over de trekking van de afgelopen dagen. Het was een erg leuk gesprek! Uiteindelijk kroop ik als laatste het bed in en viel ik heerlijk in slaap.

Zondag 31 juli door Walter

Al vanaf 5:00 uur lagen Marita en ik wakker in de tent. Het was de hele nacht droog gebleven en de heldere sterrenhemel gisterenavond beloofde ons een prachtige zonsopgang. Iets voor zessen hebben we ons daarom aangekleed en zijn buiten op een rots gaan zitten. Meteen werden er twee kopjes koffie (nou ja koffie, Nescafé) gebracht.

De zonsopgang was mooi, we zagen verschillende, besneeuwde, bergtoppen van de Himalaya. Lotte en Janne hebben hun tent opengezet zodat ze er ook van konden genieten. Het ontbijt was zoals gewoonlijk weer veel te veel. Rond 8:00 uur waren we klaar en was het hele kamp zo’n beetje opgebroken. Wij reden alvast wat vooruit omdat de spullen nog allemaal in de jeep moesten. 

We kwamen regelmatig apen tegen (blackheads en makkakken) en verder was de invloed van de regentijd goed zichtbaar. Vele aardverschuivingen gaven de nodige uitdagingen voor Sushil. Maar ook prachtige watervallen en ruige rivieren. Onderweg moesten we even wachten omdat een bulldozer de gevallen rotsen van de weg moest halen. Je kon merken dat de trekking ons allemaal vermoeid had. Iedereen deed moeite wakker te blijven maar af en toe vielen er wat ogen dicht.

Rond 12:30 uur stopten we in een dorpje waar we met de hele staf lunchten en afscheid namen. Met name het afscheid van ‘opa’ viel zwaar. Wat een lieve en pure man is dat. 

Onderweg naar Rishikesh stopten we nog op een plaats waar twee heilige rivieren bij elkaar kwamen. Overigens krijgen we het idee dat hier zo’n beetje alle rivieren heilig zijn. We gingen via een trap een stuk omlaag naar een tempel bij de rivieren. Voor ons niet zo bijzonder, maar daar een heel belangrijke plaats. Via een hangbrug gingen we de Ganges over en een flinke trap bracht ons bij Sushil die omgereden was. 

Het was ongeveer 16:00 uur toen we bij het ‘hotel’ aankwamen. We namen afscheid van Chandon (de gids) en genoten uitgebreid van een verdiende douche. Ook de kleren werden meteen gewassen. Wat kun je je vies voelen na vijf dagen primitief leven.

In het ‘hotel’ genoten we van een heerlijke maaltijd en hebben we met de nodige familieleden in Nederland gefacetimed. Iedereen was zo moe dat we vroeg gingen slapen in een schoon zacht bed en een heerlijk koele kamer. 

Zaterdag 30 juli 2016 door Marita

We hebben vannacht heerlijk in de tenten geslapen. Ondanks de regen zijn we blij dat we niet voor het hotelletje hebben gekozen gisteren. We hebben nog kunnen genieten van een prachtige zonsondergang en uitzicht. Helaas heeft het de hele nacht geregend en vanmorgen was het nog steeds niet droog. Ondanks deze omstandigheden zijn we bepakt met trui, jas en poncho gestart met de wandeling. Walter kon het helaas niet opbrengen om mee te gaan. Hij wilde even genieten van een rustdag in de natuur. We hadden weer een flinke wandeling voor de boeg. We zijn ongeveer 1100 meter gestegen en de afstand was enkel ongeveer 4 kilometer. De eindbestemming was vandaag een prachtige oude tempel. Janne was vandaag niet helemaal fit, maar heeft zich kranig gehouden. Het was een hele klim naar boven. Gelukkig kwamen we onderweg een paar theehuizen tegen. De mensen leven hier in de bergen onder erbarmelijke omstandigheden. Dit gebied wordt 6 maanden per jaar bewoond. Tijdens de sneeuwrijke periode is het het hier niet bewoonbaar. De huisjes bestaan uit drie muren met een dakje. Daarin staat een klei oven waarin met hout gestookt wordt. Op de oven wordt gekookt. In het hutje staat meestal een houten bed en een houten bank. Geen deur, geen andere spullen dan wat potten en pannen. 

Bij de tempel aangekomen moesten we in de stromende regen ook nog onze schoenen uittrekken. We hebben de paraplu’s tegen elkaar gezet zodat de schoenen met sokken enigszins droog bleven. Sushil kwam schromend naar me toe met de vraag of er toch geen van de dames ongesteld was, want dan zouden we eigenlijk niet in de tempel mogen. Omdat dit wel het geval was besloten we om met de drie vrouwen buiten te blijven. Onze gidsen konden zich dan ook volledig wijden aan alle rituelen die ze uit moesten voeren. Ik merkte dat vooral een van de gidsen dit zeer waardeerde. We stonden buiten in de stromende regen te wachten, maar de tijd werd al snel opgevuld door de ene fotosessie na de andere. Nadat alle rituelen waren uitgevoerd zijn we op blote voeten naar een theehuis gelopen. Sushil maakte zich zorgen om Janne en hij weet dat zij van noodlesoep houdt. Deze werd dan ook direct besteld voor ons. Ook kregen we thee met zwarte peper en gember om warm te worden. Weer een beetje droog en opgewarmd zijn we aan de terugweg begonnen. Gelukkig had de noodlesoep Janne goed gedaan zodat het voor haar ook weer leuk was om te wandelen. Onderweg kregen de gidsen nog een woordenwisseling met een groep mannen. Zij wilden graag op de foto met ons, maar onze gids vond dit niet kunnen. De heren waren onderweg naar een zeer heilige tempel, en niet naar een picknick! Ze moesten zich daar dan ook naar gedragen en daar hoorde het nemen van foto’s van blanke Europeanen echt niet bij!!

Ongeveer halverwege zijn we weer gestopt bij een theehuis en hier hebben we wat dingen gegeten uit ons lunchpakket wat we iedere dag mee krijgen. Iedereen liep vlot het laatste stukje. Gelukkig ging het met Lotte vandaag weer goed. Ze heeft de berg als een geitje bedwongen.Terug bij ons basiskamp werden we weer ontvangen door warme koffie, een soort kruidige snack van aardappelen en koekjes. We hebben wat uitgerust en gekaart. Ondertussen begon het weer wat op te klaren. We werden weer verrast door enorme indrukwekkende vergezichten. Janne was gelukkig weer helemaal opgeknapt. Een aantal lieve honden en en koeien werkten hier positief aan mee. Sommige honden dragen brede metalen halsbanden. Dat is om de strijd aan te kunnen tegen de luipaarden die hier rondlopen. Luipaarden vallen namelijk altijd in de nek aan, en de halsband biedt op deze manier bescherming. Je hoort deze honden ook de hele nacht. Ze waken als het ware over ons kamp.

Nadat we met z’n allen genoten hebben van het prachtige uitzicht begon het ondertussen weer langzaam donker te worden. Het eten werd ondertussen op tafel gezet. De lucht was ondertussen helemaal open getrokken, waardoor we ook nog werden getrakteerd op een geweldige sterrenhemel. Ongelooflijk…… Omdat er geen omgevingslicht is zijn er zoveel sterren zichtbaar. Je zag zelfs hele witte banen.

We hebben de dag afgesloten met mooie verhalen en wijze lessen over het leven en het hindoeïsme. Ontzettend mooi om te zien hoe diep geworsteld het geloof hier in de mensen zit. Dit zie je niet alleen, maar dit raakt gewoon diep van binnen. Wat een rijkdom weer, dat we dit weer allemaal mogen beleven.

Vrijdag 29 juli door Janne

Vandaag was het weer vroeg dag. Rond half acht zaten we aan het ontbijt. Mooi op de vallei in de bergen met een uitzicht over het meer. De crew deed weer heel erg hun best om het ons naar de zin te maken. Op tafel stond van alles lekkers zoals als fruit, pindakaas en cheesspread. Maar ook nog veel meer! Na het ontbijt hebben we onze spullen gepakt en zijn we gaan lopen. 

We begonnen aan onze tocht. We begonnen met twee kilometer lopen naar beneden. We liepen over een stenen pad, waar het af en toe een beetje glad kon zijn. Maar het uitzicht was echt prachtig! Het was best helder en daarom konden de bergen om ons heen goed bekijken. Toen we wat verder naar beneden liepen kwamen we mensen tegen die dit minimaal een keer per dag liepen. We kregen daar best wat respect voor. Iets verder kwamen we nog langs een mooie tempel en vanaf daar was het nog maar een paar minuten lopen om in het dorpje te komen. 

In het dorpje gingen we ergens bij een lokaal “café” zitten en kregen we wat te drinken. Ook had ik nog een noodle soep besteld omdat ik al best wat trek had. We hadden besloten dan papa en Lotte met de auto naar de slaapplek van die avond zouden gaan. Mama en ik wilden wel gewoon lopen en dus gingen wij er lopend naartoe. Een jeep kwam ons ophalen en nog met z’n allen reden we verder. 

Niet veel later werden papa en Lotte afgezet. Ze moesten blijkbaar nog 5 kilometer lopen voordat er een taxi kwam. Dit was gelukkig wel over de weg die niet stijl was. Onderweg kwamen ze heel veel watervallen tegen en ook kwamen ze langs een schooltje. Bij het schooltje was er nog een vrouw aan het weven. Toen ze even hadden gekeken en daarna weer verder liepen, werden ze nog even achtervolgd door een aantal schoolkinderen. Na ongeveer 5 kilometer kwam er een jeep die ze naar de auto van Sushil bracht. Ze reden met z’n drieën weer omhoog. Ook hier moesten ze door vele watervallen en doordat het heftig begon te regenen was de weg ook niet op z’n best. 

Mama en ik werden ondertussen samen met de gidsen een stukje verder afgezet waar we zo de jungle in konden lopen. Van tevoren vertelde de oudere gids, die heel lang in het leger had gezeten, dat we echt moesten genieten. Gelukkig deden mama en ik dit wel en vol goede moed begonnen we aan onze tocht. Ook wij moesten vele watervallen oversteken. Maar helaas was dit niet zo gemakkelijk dus al vrij snel hadden we helemaal natte voeten. Maar dat kon de pret niet drukken. Onderweg lieten de gidsen ons nog vanalles zien. Zoals een plant dat ze voor de basis van verf gebruiken. Toen we ongeveer halverwege waren begon het te regenen. Op het begin dachten we: nou dan worden we maar nat. Maar even later besloten we toch maar ons parapluutje te pakken omdat het echt heel hard regenen. We voelden alsnog al het water over ons heen komen maar daar konden we ook niets meer aan doen. Eenmaal bij het dorpje aangekomen zijn we onze lunch gaan eten in een lokaal restaurantje.

Naar dit restaurantje zouden ook papa en Lotte komen. En na ongeveer een uurtje kwamen ze dan ook. Met z’n allen hebben we nog wat van de lunch op en hebben we ons opgewarmd bij het vuur. We vonden het allemaal niet zo’n slim idee om in de tenten te gaan slapen met deze heftige regenval en dus zijn we maar opzoek gegaan naar een “hotel”kamer. Deze vonden we al snel een stukje verderop. We hebben hier onze spullen gedropt en zijn in het restaurant wat gaan drinken en gaan kaarten. Mama en ik kwamen er ondertussen nog achter dat we helemaal onder de bloedzuigers zaten maar die waren al redelijk snel weer weg. 

Rond zes uur stond Sushil weer voor de deur om ons op te halen voor het avond eten. Deze zouden we wel op de berg doen. Het was ondertussen al droog geworden en toen we in de vallei aankwamen was het prachtig. We hadden eigenlijk allemaal al spijt dat we hier niet zouden slapen en dus hadden we gevraagd of het een mogelijkheid was om alsnog hier te komen slapen. Het antwoord wat we kregen was: if You’re happy, we’re happy. En dus gingen papa, Lotte, Sushil en een van de gidsen onze spullen ophalen. Ondertussen probeerde mama en ik te helpen met het opzetten van de tenten. We hadden niet echt het idee dat we echt hielpen en dus gingen we maar genieten van de mooie zonsondergang. We konden hoge besneeuwde bergtoppen zien en de hemel was helemaal rood gekleurd. Echt prachtig! 

Nadat alles klaar was gezet zijn we gaan eten. Ze hadden pasta proberen te maken en het smaakte best goed! Daarna hebben we nog lekker met z’n allen gezeten en zijn we gaan genieten van het uitzicht. Niet veel later waren we allemaal ingestort en zijn we naar onze tenten gegaan om te gaan slapen. 

Donderdag 28 juli door Lotte

Vandaag begon ons grote avontuur, de trekking! We ontbeten en daarna vertrokken we. We vertrokken richting een klein dorpje. De weg er naar toe, was makkelijk en niet te vergelijken met de weg die ons te wachten stond. Eenmaal in het dorpje aangekomen begon het… Trappen. Alleen maar trappen, en geen normale trappen. Gladden, stijle en kleine trappen. Ik heb voor m’n gevoel nog nooit zoveel trappen gelopen als vandaag. De gidsen die met ons mee gingen zeiden na elk stuk trappen, “nog even en dan zijn de trappen voorbij”. Jammer genoeg was dit niet zo, en was het meer bedoeld om ons te motiveren om verder te gaan (denk ik). Onderweg maakte Janne foto’s van al het moois wat ze tegen kwam. Een van de gidsen vroeg een vrouw om een lied te zingen voor hem, zodat hij deze kon opnemen. Vol trots showden hij ons de video en het lied. De gids was opgegroeid in het dorp waar we waren en was nu na 35 jaar weer terug. Hij had in het leger gezeten en was sinds een paar jaar met pensioen en was sinds kort een trotse opa geworden. De man was lief, bezorgd en zo wijs. 

We liepen verder en kwamen langs de mooiste plekken en maakte continu foto’s. We kwamen langs een schooltje en we werden begroet door alle lieve schoolkinderen. We dronken een stukje verder wat thee. Na thee te hebben gedronken liepen we weer verder. Na een tijdje werd het steeds warmer en zwaarder met lopen. Op een gegeven moment brak ik en was ik er helemaal klaar mee. Na even gezeten te hebben en wat te hebben gegeten liep ik gelukkig met weer een hoop vertrouwen verder. Ik werd door iedereen geholpen, zo droeg Sushil mijn tas en gaf me steeds water, wanneer ik het nodig had. We besloten om na een tijdje te lunchen en we relaxte na de lunch nog even in het gras.

Na gerelaxt te hebben klommen we weer verder. De paden werden op sommige stukken gladder en ik ben dan ook een aantal keer bijna gevallen haha. Ik kreeg regelmatig een hand van Sushil, in de hoop dat ik zo niet zou vallen, en gelukkig is het gelukt! De plekken waar we kwamen werden steeds mooier. Tijdens de wandeling hadden we veel lol en werd er ook veel gelachen. Zo maakte Chandan (de andere gids) een opmerking dat hij de foto waarop Sushil mijn hand vast had, wel aan Sushil’s vrouw zou laten zien. Chandan zei continu dat het nog maar even duurde voordat we bij een vlak stuk waren. Hij zei dat hij het 100% zeker wist. Haha alleen duurde het wel mega lang en is vlak in India wel iets heel anders, dan vlak in Nederland. 

Voldaan en moe kwamen we terecht op onze “prive camping”. De tenten waren al opgezet en snacks, bier en water werd gehaald. Met z’n alle zaten we heerlijk uit te rusten. We aten met z’n alle avondeten en beleven daarna nog hangen. Verhalen werden uitgewisseld en hoe later het werd hoe gezelliger de sfeer was. Er werd ook flink gedronken, zo dronk Walter een paar biertjes, maar Sushil ging aan de Bacardi. De sfeer werd steeds leuker, zeker wanneer we met zeven personen onder een mini afdak zaten terwijl het mega hard regende. We besloten om na een tijdje te gaan slapen. Voldaan en moe vielen we in slaap in de regen in onze mooie groene tentjes.

Woensdag 27 juli door Walter

De wekker liep weer vroeg af, vandaag was de eerste dag van onze vijfdaagse trekking. Na het ontbijt stond er een zes koppige begeleiding buiten bij een jeep te wachten. Het wordt een ware expeditie. Er was een chauffeur, een kok, twee gidsen en nog twee hulpjes. De jeep was bepakt met een keuken, tenten, slaapspullen etc.

Wij gingen met één van de gidsen in de auto van Sushil op pad. De jeep reed appart. Af en toe stopten we voor het uitzicht op één van de heilige rivieren, om de wagenziekte wat te laten zakken en later voor een lunch in een hotel / restaurant. We moesten daar sowieso stoppen omdat er wat verder een ongeluk gebeurt was wat de brug blokkeerde. Toen we daar later overheen reden zagen we dat een vrachtwagen er een flinke ravage had aangericht. 

Na nog anderhalf uur gereden te hebben zette Sushil de auto langs de kant. Ze hadden een telefoontje gehad van de jeep, die ruim voor ons reed, dat er een wegblokkade was. In een dorpje verderop was een tiener jongen verdronken toen hij een heftig stromende rivier probeerde over te steken. De bevolking vroeg al jaren tevergeefs om een brug en nu liepen de emoties, begrijpelijk, hoog op. Na ruim twee uur wachten was er nog geen zicht op een opheffing van de blokkade. Er werd daarom doorgereden naar het begin van de file. We namen onze bagage mee en liepen langs de file naar het dorp. Onderweg kwamen we voorbij onze jeep. Vier van de mensen daaruit begeleidde ons, te voet, langs de blokkade. Hoewel emotioneel, ging het er rustig aan toe in het dorp. Hand in hand liepen we door de mensen massa en liepen we ook voorbij de file aan de andere kant. De gids had een jeep geregeld die daar klaar stond en ons naar onze eerste overnachtingsplek bracht (een guesthouse). Gelukkig kwamen vroeg op de avond ook de jeep en Sushil in het guesthouse aan. 

Met de jeep gingen we nog naar een 5000-jaar oud tempeltje waar we een indrukwekkende dienst meemaakte. Niet alleen de tempel was oud, ook de gebouwen eromheen. De houten kozijnen en daken waren echt prachtig.

Terug in het guesthouse aten we de maaltijd die de kok ondertussen gemaakt had, heerlijk! En natuurlijk gingen we op tijd naar bed omdat we fit moeten zijn voor morgen. 

Dinsdag 26 juli 2016 door Marita

We hebben allemaal een geweldige nacht gehad. Goede bedden, heerlijke temperatuur en we hadden pas om 09.00 uur afgesproken om te ontbijten. Helaas was ik vanmorgen, zoals gewoonlijk om 06.30 uur wakker. Het ontbijt was heerlijk. Er stond zelfs pindakaas op tafel. Na het grondig bestuderen van het etiket bleek er buiten pinda’s ook ananas in te zitten. Een variant die we nog nooit eerder waren tegen gekomen.

Het weer zat iets minder mee. Vannacht heeft het al heel stevig geregend en geonweerd en ook vanmorgen regende het nog flink. Niet echt aantrekkelijk om naar buiten te gaan. Sushil stelde voor om te kijken of de berggids al kon komen om de trekking voor de komende dagen te bespreken. We hebben afgesproken dat we met tenten, dragers en dergelijke een driedaagse trekking gaan doen. Ook hebben we een dag voor de heen en een dag voor de terugreis nodig om het gebied te bereiken.

Gelukkig is het ondertussen droog geworden. Samen met de berggids zijn we naar de Ganges gelopen. Hier komen alle pelgrims samen om zich na een lange voettocht, soms wel meer de 400 kilometer, te wassen in de heilige rivier. Het was enorm druk, en een indrukwekkend schouwspel. Vooral Janne en Lotte waren ook een bezienswaardigheid. De twee blondines werden ook regelmatig benaderd om samen met een groep mannen op de foto te gaan.

Na wat uitleg over de diverse ashrams waren we toe aan een verfrissing. We vonden een tentje waar we heerlijke cappuccino konden krijgen. En ja Judith….. Ook brownies :) de stand van Janne staat nu op 5. 

Na de zoete lekkernij zijn we nog verder gaan kijken langs de rivier. Een druk schouwspel van rituele wassingen.

Terug in het hotel hebben we ons even wat opgefrist. Het is namelijk enorm benauwd vandaag. Daarna zijn we samen met Sushil en de andere gids naar een outdoor winkel gegaan om nog wat warme kleding voor Walter te kopen. De jassen waren extreem duur, daarom is de keuze gevallen op een leuk vest. Hopelijk is dit warm genoeg voor de komende dagen.

Terug in het hotel hebben we de spullen neergelegd en zijn weer richting rivier gegaan. Rond zonsondergang is hier namelijk een ceremonie. Deze lijkt op de ceremonie in Varanasi, met muziek, bidden en vuur/kaarsen, maar deze was kleiner. Het was trouwens wel een stuk drukker dan vanmiddag, maar goed te doen. De dames zijn nog een aantal keren op de foto geweest. Voordat we terug liepen naar het hoek hebben we nog wat gedronken. In het cafeetje hadden ze ook internet. We hebben Koen en Mara nog een fijne vakantie kunnen wensen en we hebben Nadia kunnen feliciteren.

In het hotel zijn we lekker gaan douchen. Omdat ze airco hebben hebben we de gok genomen om de kleren van vandaag te wassen. Hopelijk zijn ze droog!

Ondertussen stond het eten op tafel. Gebakken aardappel met kummel, boontjes met verschillende kruiden, dal, rijst, roti en fruit. Wat een luxe weer. Sushil heeft er zelfs voor gezorgd dat Walter zelfs hier van een koud biertje kan geniete. Sommige flesjes zijn wel een paar maanden over de datum, maar dat kan d pret niet drukken. Na het eten hebben we nog wat gedronken met Sushil. Daarna zijn we snel naar de kamers gegaan. De tassen moesten nog gepakt worden voor de trekking, Lotte heeft nog gebeld met het thuisfront en daarna was het hoog tijd om te gaan slapen. Morgen weer vroeg op!!